اِ ساب میکرون پارتیکل

یک ذره جامد خیلی کوچیک وقتی که توی جریان قرار می گیره، همراه با جریان پیش میره. ذره همراه با خطوط جریان حرکت می کنه و انگار که خودش یک ذره از سیال هست. به عبارتی جریان، ذره را با خودش می بره.
همون ذره، هر چقدر هم که کوچیک باشه، سیال اطراف خودش رو کنار میزنه. چون که هم سیال و هم ذره هم زمان نمی تونند در یک مکان قرار بگیرند. اگه که چگالی ذره (شما بخونید جوهرش) در حد سیال باشه، این کنار زدن سیال باعث میشه که یک بار اضافی به ذره وارد بشه. انگار که یه جرم اضافی روی ذره قرار گرفته. به نظر من تحمل این جرم اضافی ارزش کنار زدن اون جریان رو داره. باعث میشه که اون ذره کوچیک سرش رو بالا بگیره و بگه: " کمرم زیر بار خم شد ولی اَنگ اینکه چون کوچیک بود به راحتی با جریان جابجا شد بهم نخورد".

درسته. من به تنهایی نمی تونم جلوی این جریان رو بگیرم و خواهی نخواهی جریان منو با خودش می بره. ولی حداقل می تونم جلوی یکی از ت.خ.م حروم های این مملکت بایستم. ارزش بار اضافیش رو داره. حداقلش اینه که سرم بالاست.

پ.ن: نکات موجود در پاراگراف اول و دوم قابل استناد علمی نمی باشد. چون بخش هایی از آن به صورت هدفمند تحریف شده است!

/ 1 نظر / 9 بازدید
علی

درود. منم می خونمت رفیق شفیق. یاد ذرات معلق افتادم و اون متنی که نوشته بودم. یادته؟اگر نیست برو اینجا: http://barfaraz.blogfa.com/post-154.aspx